เรื่องราวจากวันที่ไปจัดงานกระบี่นาคา ช่วงเริ่มเข้าไปสนับสนุน การเติบโตงอกแขนงจากเดิมที่มีอยู่แล้วฃต้องให้เครดิตพื้นที่คือคนกระบี่ก่อนคนนอกที่เข้าไปทำงาน
จากงานเปิดโลกทะเล เปิดฤดูท่องเที่นว ซึ่งเป็นความพยายามด้านหนึ่งของการสร้างความรู้จักและเชื่อมั่นในศักยภาพท้องถิ่น บางพื้นที่เขาก็มีดีจริงๆ
บางพื้นที่ก็ทำจนป่วยกลายเป็นการกาชาด( คำว่างานกาชาคถูกใช้เรียกงานแบบ... เฮ้อ สามร้อยครั้ง ทั้งที่เดิมตั้งขึ้นมาเพื่ออะไร แล้วสุดท้ายมันกลายเป็นอะไร ถามเข้าก็โกรธยันกระบังหน้า )
การสร้างสรรค์งานแต่ละงานมีพื้นที่มากกว่าเดินยิ้มๆแล้วฟังเจ้าหน้าที่พูด มันต้องตามงานดูทิศทางตลาด วางแผน เพิ่มการจัดรูปแบบให้เหมาะสมกับพื้นที่ ไม่ลอกชาวบ้านเขามาลง แบบที่ลอกงานจังหวัดข้างๆหรืองานคนอื่นมาจ้างทำแบบนั้น
เป็นความสกปรกของการใช้งบประมาณและการเอาหน้าอย่างหาวิกซอลราดได้ยาก
หลายหน่วยงานลอกจนตั้งตัวได้หน้าเชิญผู้ใหญ่มาเดินงานมากมาย กลับบ้านนอนหลับ ไม่อายกันเลย
กลับมาที่การดึงศักยภาพ แม้จะมีคนมาคุยมากเท่าไหร่ ก็ต้องใช้สมองและหัวใจมากขึ้นเท่านั้น เราไม่ควรมองงานจบสามเดือน แต่เราต้องมองว่าการใส่งบลงไป เดือนหน้า ปีหน้าจะมีผลอะไรต่อเนื่องไหม ต่องานอย่างไร ใครได้ นักท่องเที่ยวเป็นใคร หรือ อยากจะให้เป็นใคร เหมาะสมไหม
การเดินทางการมใช้จ่ายเป็นอย่างไร
ที่จริงที่มานั่งเขียนนี่ ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนไม่ทราบ แต่ก็มี
กลัวไหมว่าจะโดนลอกไหสร้างผลงาน
เคยนะ เคยมองหน้าเเล้วก็ชื่นชมความแข็งแรง และคนที่เปลี่ยนไปจากที่ทักทายมาหาพาไปกินข้าวคุยงาน มาเป็นเดินข้ามผ่าน ลืมเพราะอะไร กลัวจำได้มั๊งว่าใครเคยเป็นใคร
Events sequence management เขียนไว้แล้วในเอกสาร ว่าจะผลิตออกมาเป็น handbook นะคะ
ภาพงานไม่ได้ลงไว้ อยากให้ไปเที่ยวอุทยานหินกันมากกว่า ไปคนเดียวก็สนุกดี เดินอยู่สองชั่วโมงหิวข้าวเลยกลับ ไว้จะไปอีกนะ
ขอบคุณนักดนตรี โก้ แซคแมน น้องนายณภัทร และวงดนตรีท้องถิ่น ถ้ามีโอกาสจะแก้ตัวใหม่
ปีที่แล้วลิมๆไปนะ
https://amicotravelfest.blogspot.com/2018/02/new-shade-of-beach-love-song-krabi-naga.html
